);

Een traumatische bevalling?

Een traumatische bevalling?

Wanneer kun je spreken van een traumatische bevalling? Als je aan 10 vrouwen vraagt om hun bevallingsverhaal, krijg je 10 verschillende verhalen te horen. Vaak de een nog vervelender en traumatischer dan de ander. Het woord trauma en traumatische bevalling valt dan (volgens verschillende onderzoeken) in 10% - 45% van de gevallen, terwijl in werkelijkheid slechts 1% — 2% een trauma overhouden aan hun bevalling. Het in mijn ogen heel makkelijk gebruiken van het woord “trauma” verzwakt uiteindelijk de daadwerkelijke betekenis ervan. Dus wanneer mag je nu echt spreken over een traumatische bevalling?

 

Hoe weet je of je een trauma hebt?

Je mag spreken van een traumatische bevalling en post traumatische stress stoornis (PTSS) wanneer je:

  • Slecht of onrustig slaapt
  • Nachtmerries of dromen over je bevalling hebt
  • Schrikachtig bent
  • Last hebt van heftige emoties als angst of boosheid
  • Last hebt van herbeleving
  • Dingen vermijdt, die met een bevalling te maken heeft

Het kan goed zijn dat je na je eigen bevalling die van anderen niet meer aan kunt horen, niet meer op tv wilt zien of zelfs niet meer op kraamvisite gaat om de gedachten over je eigen bevalling te vermijden.

Blijven aanmodderen en denken “het gaat wel over” werkt over het algemeen niet. Heb je last van bovenstaande symptomen, dan zou je therapie zeker moeten overwegen. Een therapie waar ik goede ervaringen mee heb, is EMDR.

 

traumatische bevalling prematuur
Mijn prachtige dochter net na mijn keizersnede

Mijn traumatische bevalling

Mijn bevalling ervoer ik als traumatisch. Als ik naar bovenstaande symptomen van PTSS kijk, dan had ik inderdaad een trauma overgehouden aan mijn bevalling. Vanwege een pré-eclampsie en HELLP-syndroom beviel ik via een spoed keizersnede 8 weken te vroeg van mijn dochter. Ik was op dat moment bang om dood te gaan en de gezondheid van mijn kleintje was in de dagen en weken daarna een heel grote zorg. Al die weken van mijn baby in het ziekenhuis vond ik een hel. Pas nadat ze uit de couveuse, van alle slangetjes verlost was en er zicht op een thuiskomst was, kon ik gerust ademhalen. In totaal 6 weken aan traumatische ervaringen stapelden zich op en ik ervoer veel van de symptomen van PTSS als een van de gevolgen van HELLP syndroom en mijn bevalling. Uiteindelijk werd ik doorverwezen naar een psycholoog en die stelde na een aantal gesprekken EMDR voor.

Ik was in eerste instantie wat huiverig voor de EMDR therapie, want dat betekent een paar heel zware sessies waarin je het alleen maar over je trauma gaat hebben. Iets wat je eigenlijk zoveel mogelijk wilt vermijden. Maar je wilt er ook graag vanaf, dus ik heb de EMDR therapie ondergaan.

 

 

Wat is EMDR en helpt het bij het verwerken van een trauma?

EMDR (Eye Movement Reprocessing and Desensitization) = een therapie die door middel van oogbewegingen of klikjes via een koptelefoon op je beide oren (ik had de laatste vorm) en het stellen van vervolgens de juiste vragen meerdere malen achter elkaar de herinnering aan het trauma als het ware her-programmeert en het op een andere manier in de hersenen laat opslaan. Met andere woorden… Je herinnert je nog wel alles, maar de lading die het daarvoor had, waardoor je angstig of verdrietig werd, wordt stukken minder. Het wordt veel beter hanteerbaar en je kunt er makkelijker over praten. Eigenlijk heel bijzonder dat de hersenen zo werken.

 

Wat NIET werkt bij de verwerking van een traumatische bevalling

Overigens, een opmerking als “maar je bent nu toch okay en je hebt toch een gezond kind” werkt over het algemeen helemáál niet. Dus heb je te maken met iemand die door een traumatische gebeurtenis is gegaan? Niet zo'n alles relativerende opmerking s.v.p. Alles is nu goed, is namelijk niet de werkelijkheid van iemand met een trauma. Die zit er nog middenin en het bagatelliseert diens gevoel volkomen.

 

Tot slot

Niet iedereen zal haar zware bevalling als traumatisch ervaren. Gelukkig niet! Vaak komt dit omdat de vrouw in kwestie het gevoel had veilig te zijn en in goede handen. Het gevoel tijdens je bevalling is dus essentieel voor het feit of je naderhand je bevalling traumatisch hebt ervaren. Als je ondanks alles het gevoel hebt in control te zijn geweest, dan zal je geen trauma ontwikkelen. Hoe naar of hoe zwaar die bevalling ook geweest is.

Denk je last te hebben van een trauma naar aanleiding van je bevalling? Kijk dan eens voor meer informatie op de website traumatische bevalling. Voor de research van dit artikel heb ik ook deze link geraadpleegd. En je kunt op deze link klikken voor meer informatie over EMDR en voor het vinden van een therapeut bij jou in de buurt.

 

Ik ben heel benieuwd naar jouw bevallingsverhaal. Heb je een makkelijke bevalling gehad, een zware of ronduit traumatische? Je mag dit in het kort als reactie hier onderaan kwijt, maar heb je meer ruimte nodig voor je verhaal, dan mag je het ook altijd insturen via mail. Dan plaats ik het op Website 4Mama als je dat fijn vindt. Mailen mag dan naar info@website4mama.nl

Misschien vind je de volgende artikelen ook interessant?

 

De foto van de net bevallen vrouw bovenaan de pagina is afkomstig van Shutterstock. De foto halverwege de pagina is die van mezelf met man en pasgeboren dochter.

 

De fashion musthaves voor deze zomer

De fashion musthaves voor deze…

De zomer is in aantocht. Eerst moet het natuurlijk nog écht lente worden, maar de eerste warme zonnestralen heb ik op mijn huid gevoeld en…

De gevolgen van HELLP syndroom

De gevolgen van HELLP syndroom

Bijna 16 jaar geleden beviel ik 8 weken te vroeg vanwege HELLP syndroom. De eerste symptomen van zwangerschapshypertensie als veel vocht vasthouden…

Ben jij al klaar voor de lente?

Ben jij al klaar voor de lente?

Op dit moment is het nog koud, nat en waait het hard. Hoewel de natuur weer langzaam tot leven komt, is de lente nog ver te zoeken. Toch gaat…

Sinds april 2008 ben ik moeder van de meest fantastische dochter die ik me kan wensen. Elke dag weer leer ik veel van haar en groei ik als mens.

De beslissing voor een kind nam ik vrij laat in mijn leven. Op mijn 38e verjaardag werd Marisa 8 weken te vroeg geboren. Zo spannend als het begon, zo fijn is het nu. Ik ben ook nog stief(loeder) van 2 mooie en inmiddels volwassen dochters Charlotte en Marloes. Samen met man, dochter en hond Charlie woon ik in Noord-Brabant.

Ik was in de “gelukkige” omstandigheid dat ik in 2013 werd ontslagen. Dat was best een heftige periode, maar daar is uiteindelijk een heel gelukkig mens uit voort gekomen. Ik werd zelfstandig ondernemer en startte dit blog  Website4Mama en daarna volgde Ongeveertig.nl, een online magazine voor vrouwen van 40-plus en recentelijk 4mama.nl en huisentuinpassie.nl. In 2017 richtte ik Blogger by Nature op waarmee ik events organiseer en bloggers 1 op 1 en in groepen begeleid van een blog naar een business.

Reacties 1

  1. Loes van Schaijk

    sep 08, 2016 at 09:07

    Hoi,
    Dit verhaal is zo herkenbaar! In 2009 ben ik bevallen van een zoon na 33 weken zwangerschap in Oss. Totaal uit het niets braken mijn vliezen en de weeën kwamen meteen minder dan om de 5 minuten. Lang verhaal kort: er was geen houden aan. Ik was compleet in ontkenning, paniek, angst, teleurstelling. Volgens de verloskundige is de bevalling probleemloos verlopen. Ik heb dat echter totaal niet zo ervaren. Ik had mezelf niet onder controle en gilde het 10 uur lang uit. ( Het personeel was dan ook zeer verbaasd dat ik normaal kon praten aan het einde van de rit.) Mijn zoon is gezond ter wereld gekomen, maar moest natuurlijk wel de couveuse in. Ik ben nauwelijks gaan kijken. Het kon niet waar zijn dat ik echt was bevallen. Als ik aan de bevalling dacht, dan huilde ik. Mijn moeder snapte dat niet. Het was toch achter de rug? Dat was moeilijk voor me. Toen mijn zoon thuis was, zeiden mensen idd: wat doe je moeilijk, hij is toch gezond en thuis? Ik ben altijd heel openhartig geweest. Naar de verloskundige, de gynaecoloog, de huisarts en mijn directe omgeving. Niemand zei: dat gaat niet lekker met jou. (Alleen mijn man en beste vriendin probeerden me te ondersteunen.) Ik huilde veel, zelfs nog 2,5 jaar later. Toen was ik net van school veranderd (ik sta voor de klas). Ik ging de avond van de 10 minuten gesprekken eten met een collega en we hadden het over de kinderen, de bevalling en zoals gewoonlijk vloeide er dan bij mij de tranen. Zij was de eerste die zei: waarom ga je niet naar de POP-poli in Den Bosch? Een poli voor vrouwen die psychische problemen hebben tijdens of nav de bevalling/ zwangerschap. Ik had hier nog nooit van gehoord. Mijn huisarts ook niet en ook de verloskundigenpraktijk waar ik 2,5 jaar daarvoor was gewees took niet. Ik ben met de verloskundigenpraktijk nog in gesprek gegaan. Hun reactie: elke bevalling is anders. Laat het gewoon los. De huisarts was nieuwsgierig en wilde me wel helpen. Uiteindelijk ben ik op die POPpoli terecht gekomen. Diagnose was snel gesteld: PTSS. Ik heb EMDR gekregen en voelde me een ander mens. Dat was een half jaar nadat ik met mijn collega gesproken had.) Zelf ben ik ook nog hypnotherapie gaan doen. Maar ik durfde voor het eerst weer na te denken over een 2e kind. Inmiddels was mijn zoon 3 jaar. Om me goed voor te bereiden op de 2e bevalling, toen ik eenmaal zwanger was, ben ik HypnoBirthing gaan doen met mijn man. Dat gaf me het extra vertrouwen het aan te kunnen. Ik ben blij dat ik uiteindelijk goed geholpen ben, maar vind het betreurenswaardig dat ik vanuit alle hoeken niet de zorg aangeboden heb gekregen, maar er zelf actief naar op zoek heb moeten gaan. Dankzij mijn openhartigheid naar iedereen, wist iemand mij naar het juiste pad te leiden. Ik had nooit een 2e kind gekregen als dat niet gebeurd was. Overigens merk ik nog steeds, dat mensen negatief reageren op het feit dat je PTSS van je bevalling hebt gekregen. Het doet gewoon zeer, dat weet je toch? Zulke mensen slaan echt de plank mis, wat mij betreft.



This thread has been closed from taking new comments.