Je moeder verliezen aan een depressie

Je moeder verliezen aan een depressie

Ik verloor mijn moeder 28 jaar geleden aan een depressie. Met dit stuk probeer ik jou een kijkje te geven in die depressie; het beklemmende, de machteloosheid en dat haar daad niet betekende dat ze niet van haar kinderen hield maar dat ze echt geen andere uitweg meer zag. 

 

Jouw depressie is als een zwart donker en koud gat, waar de zon nooit schijnt en waar gevoel steeds meer uit je wegglipt tot je niets anders bent dan een leeg omhulsel. Zelfs verdriet ken je niet meer, want verdriet is een gevoel en gevoel is leven en leven doe je al maanden niet meer. Je bestaat alleen nog maar. Lachen doe je heel zelden nog en alleen omdat je mond nog weet hoe het moet en omdat het van je wordt verwacht. De sprankeling in je ogen is weg. Ze zijn dof en doods.

Je weet nog hoe het ooit was, hoe je zielsveel gehouden hebt van je kinderen en de mensen om je heen. Maar ook dat gevoel is weg en dat vind je vreselijk. Het gemis is zó groot naar wat ooit was en wat je ooit voor hen mocht voelen, maar het zwarte donkere gat is te diep om er nog uit te klimmen en het is er zó koud. Je zoekt hulp maar niemand kan jou helpen, want begrijpen doen ze je niet echt. Je intelligentie zit je in de weg, want je kunt het allemaal veel te goed onder woorden brengen en dus word je niet serieus genoeg genomen door hulpverleners. Je hebt het echt geprobeerd, want je weet hoe mooi het leven kan zijn en wat je achterlaat en je wilt je kinderen zien opgroeien. Maar je zakt steeds verder weg.

Je neemt uiteindelijk van iedereen afscheid zonder dat ze in de gaten hebben dat het een afscheid is en schrijft op hoe je je uitvaart wilt hebben. Alles documenteer je zorgvuldig en aan de mensen die je ooit liefhad, schrijf je een afscheidsbrief. Je kriebelt je dochter die avond nog 1x over haar rug, omdat je weet hoe fijn ze dat vindt, en beslist: morgen leef ik niet meer.

Je wordt nog steeds gemist….

 

Hoe zit dat nou precies met (partner)alimentatie?

Hoe zit dat nou precies met (partner)alimentatie?

Als je gaat scheiden en je hebt samen kinderen dan komt al snel alimentatie om de hoek kijken. Zeker wanneer het co-ouderschap geen optie…

Behind the shop: Deez Babykamers + winactie

Behind the shop: Deez Babykamers…

In behind the shop geven we een kijkje achter de schermen van webshops. Welk gezicht zit achter die leuke webshop?…

De leukste kinderkledingmerken van dit moment

De leukste kinderkledingmerken…

Tegenwoordig hebben bijna alle grote winkelketens ook een kinderkledinglijn.…

Sinds april 2008 ben ik moeder van de meest fantastische dochter die ik me kan wensen. Elke dag weer leer ik veel van haar en groei ik als mens.

De beslissing voor een kind nam ik vrij laat in mijn leven. Op mijn 38e verjaardag werd Marisa 8 weken te vroeg geboren. Zo spannend als het begon, zo fijn is het nu. Ik ben ook nog stief(loeder) van 2 mooie en inmiddels volwassen dochters Charlotte en Marloes. Samen met man, dochter en Pongo het konijn woon ik in Noord-Brabant.

Ik was in de “gelukkige” omstandigheid dat ik in 2013 werd ontslagen. Dat was best een heftige periode, maar daar is uiteindelijk een heel gelukkig mens uit voort gekomen. Ik werd zelfstandig ondernemer en startte een bedrijf in social media en online marketing Linea Recta. Hier help ik kleine zelfstandig ondernemers met hun online presentatie en zichtbaarheid. Website4Mama was een andere droom die ik realiseerde. 

Reacties 13

  1. Bregje

    jun 15, 2017 at 08:29

    Oh lieve Esmée, nu heb je mij aan de tranen gekregen hoor! Wat een groot gemis nog steeds en wat verdrietig voor jullie



    1. Esmee Branbergen

      jun 16, 2017 at 04:58

      Jij mij laten janken, ik jou ook. Grapje Breg. Het is inderdaad een groot gemis. Bedankt voor je lieve berichtje.



  2. Sterkte. Al zoveel jaar terug maar voor jou nog heel dichtbij. Jeetje wat heftig om op deze manier je moeder te verliezen. * Slik *



    1. Esmee Branbergen

      jun 16, 2017 at 04:59

      Het voelt inderdaad alsof het gisteren is.



  3. Rory

    jun 15, 2017 at 01:08

    Jeetje Esmee, dit wist ik niet. Wat erg, wat een onmacht. Ook voor je moeder. Ik las het al met een dikke keel, maar die laatste alinea. Tranen in mijn ogen. Sterkte... x



    1. Esmee Branbergen

      jun 16, 2017 at 05:00

      Dank je wel lieverd.



  4. Judith

    jun 15, 2017 at 02:24

    Elke keer als de telefoon gaat ben ik bang voor zo een telefoontje.. en je kunt er gewoon niks tegen doen, beangstigend. Mooi geschreven, en herkenbaar.



    1. Esmee Branbergen

      jun 16, 2017 at 05:01

      Wat een vreselijk gevoel moet dat zijn. Sterkte.



  5. Default Admin User

    jun 21, 2017 at 02:05

    Denk nog best vaak aan haar Es,, als ik kaas eet is ze er vaak.
    Schavend in de jonge mes-hanger kaas, van die hele grote stukken.

    XXXX





  6. Wilma

    jun 16, 2018 at 07:18

    Was benieuwd hoe de schrijver het omschreven zou hebben, of ik herkenning zou vinden. Die is er en ik kan alleen maar dankbaar zijn dat mijn moeder net voor de spoorwegovergang weer omgedraaid is toen ik 15 was. Daardoor hebben we tot nu toe hele moeilijke jaren met haar, maar gelukkig ook mooie momenten. De strijd verliest ze echter steeds meer aan dat donkere gat en de euthanasie komt dichter en dichterbij... Dank voor het delen!



    1. Esmée

      jun 16, 2018 at 07:25

      Wat fijn dat je haar nog wat jaren bij je hebt kunnen houden, maar wat vreselijk om haar langzaam te zien verdwijnen in dat donkere gat. Heel veel sterkte.



  7. Joyce

    jun 16, 2018 at 08:27

    Bijzonder mooi geschreven. Heel veel sterkte lieverd xxx



  8. Esther

    jun 16, 2018 at 11:24

    Zo die komt binnen zeg, pfff.. Ontzettend knap geschreven.

    Helaas te dichtbij ook meegemaakt, ik zal het telefoontje dat we kregen nooit vergeten.. Niet over mijn eigen moeder, maar over die van mijn nichtje. Onbeschrijfelijk... Wat een verdriet, en in ons/haar geval zonder brief helaas. Heel veel sterkte, het gemis blijft idd :(



This thread has been closed from taking new comments.