Mijn week: stoute schoenen, depressie en haarwensen

Alweer mijn derde week die ik met jullie bespreek. Het was een emotionele week in allerlei opzichten. Het was afgelopen week 28 jaar geleden overleden door een depressie. Ik schreef hier een stuk over om begrip te krijgen voor de “keuze” die zij vervolgens maakte, want maar weinig mensen begrijpen hoe het is om in een intens diepe depressie te zitten. Zo verdrietig als ik vrijdag was, zo vol met vreugde was ik de dag erna toen mijn dochter haar haren doneerde aan Stichting Haarwensen. Hiervan maakte ik een filmpje… Kortom, een bewogen weekje… Lees je mee?

Meting op de sportschool

Sinds februari ga ik 2x in de week naar de sportschool. Ik begon te verslappen en dat zag ik vooral aan mijn rug en m’n kont en… nou ja overal aan eigenlijk Jazz Balletten deed ik al maar dat zette met 1x in de week nauwelijks zoden aan de dijk. Hoewel ik na al die maanden wel strakker in mijn lijf zit, zijn de maandelijkse metingen altijd wat teleurstellend. Ik val er niet van af, hoewel dat mijn doel ook niet is, en mijn vetpercentage werd alleen maar hoger in plaats van lager. En daar baalde ik wel van. Al die uren in de sportschool en een hoger vetpercentage dan toen ik begon! Deze keer had ik eindelijk weer een lager vetpercentage, dus hopelijk zit ik nu op de goede weg. Ik denk dat ik te laat begonnen ben om straks strak in bikini aan het Franse zwembad te liggen. Nou ja…. Wordt vast nog wel vervolgd….

Stoute schoenen aantrekken

Ik draai elke euro die ik verdien 10x om voordat ik ‘m uitgeef. Als iemand spaarzaam is, dan ben ik het. Dat ik dan ook redelijk impulsief mijn bankpas pakte en mezelf aansloot bij een ondernemersgroep voor vrouwen “De Stoute Schoenen Club” is dan ook eigenlijk niets voor mij. Maar het voelt goed en wie weet welke deuren daardoor weer geopend worden. Ik heb dus mijn stoute schoenen aangetrokken…Ook hiervan ga je vast meer horen de komende maanden.

Je moeder verliezen aan een depressie

Nou ja, ze stierf natuurlijk niet direct aan de depressie, maar aan de zelfmoordpoging die ze vanwege die depressie deed. Het was vrijdag al weer 28 jaar geleden. Ik was 19 jaar toen ze niet langer verder kon. Ik mis haar nog altijd intens. Omdat ik wilde dat mensen wisten hoe een depressie eruit kan zien en dat een “dipje” toch echt wat anders is, heb ik er een stuk over geschreven.

Lees ook: Ik verloor mijn moeder aan een depressie

Haar doneren aan Stichting Haarwensen

Al maanden heeft ze het erover om haar prachtige lange haren te doneren aan Stichting Haarwensen, een organisatie die pruiken maakt voor kinderen die vanwege een ziekte hun haar verloren hebben. Ze telde de nachtjes slapen af en zaterdag was het eindelijk zover. We gingen naar ME Kappers in Zevenbergen waar mijn kapster Terry haar haar zou knippen. Aangezien beelden meer zeggen dan woorden, hier een filmpje dat we ervan maakten.

Ik hoef jullie vast niet uit te leggen hoe ongelooflijk trots ik op haar ben.

Vaderdag in de bossen van Bergen op Zoom

Papa is een groot MTB-fan en toen dochterlief een paar weken terug aangaf haar fietsje met mandje en bloemetjes in te willen ruilen voor een stoere mountainbike was dit binnen een week geregeld. Dat hoef je papa niet 2x te zeggen Op Vaderdag zijn de twee het bos in gedoken om voor het eerst te gaan moutainbiken, terwijl mama op een terrasje neerstreek en in het zonnetje een latte nuttigde hopende dat ze onderweg heel bleef en niet tegen een boom aan zou rijden, wat gelukkig niet gebeurde.

Vaderdaguitje mountainbiken