);

Gras is niet altijd groener aan de overkant

Gras is niet altijd groener aan de overkant

Ze staat iedere dag als ik de klas binnenkom al met de juf te praten. Haar blonde haren in een keurige knot vastgebonden en haar nagels voorzien van een perfecte manicure. Als ze ’s middags haar kinderen komt ophalen heeft ze het tweede setje kleding aan van die dag. Alles perfect op elkaar afgestemd en met bijpassende handtas. Haar kinderen, gekleed in de juiste hippe merken, propt ze daarna met lichte dwang haar auto in. Die auto is volgens kenners (mijn echtgenoot), meer waard dan de gemiddelde koopwoning in Nederland.

Ik betrap mezelf op een mengsel van afkeer en bewondering. Hoe doet ze dat toch? “Oud” geld? Super goede baan? Rijke echtgenoot? Ik voel een niet te overbruggen afstand tussen ons. Ze lijkt echt wel vriendelijk, maar zodra ik haar in mijn vizier krijg voel ik mezelf lomp, lelijk en een tikje mislukt. Echt, ik kan er niets aan doen! Ik weet dat het meer zegt over mij dan over haar, maar ik heb gewoonweg besloten haar niet leuk te vinden………

Als onze oudste kinderen samen in groep 4 terecht komen worden we tijdens een schoolreisje opeens samen bij een groep kinderen ingedeeld. Als ik onze namen op de lijst zie staan ben ik in staat om een griepje voor te wenden. Bah, offer ik daar een vrije dag voor op? Om samen met dat mens een hele dag door Duinrell te sjouwen. Waar moeten we het in hemelsnaam over hebben de hele dag?

Als de dag is aangebroken komt ze “gezellig” naast me zitten in de bus. Haar dure merk tas plaatst ze tussen ons in en ik vang een glimp op van een gezellig bakje vol met verantwoorde stukjes appel, wortel, komkommer en radijs. Shit!!! Ik heb mijn kinderen natuurlijk weer een totaal onverantwoordelijke zak vol snoep meegegeven! “Hi, ik heb me eigenlijk nog nooit echt aan jou voorgesteld, ik ben Chantal”. Haar ranke hand ligt opeens op de mijne en ik moet me beheersen om niet te gaan stotteren. “Ik ben Nathalie”, pers ik er nog net uit. “Wat heb jij toch een leuke jongens”, vult Chantal de stilte. “Ik kijk al jaren vol bewondering naar jou en je mannen!”. Jij hebt zoveel geduld ’s morgens in de klas, je maakt samen met je zoon de taakjes die nog niet af zijn, je kids zien er altijd uit om door een ringetje te halen, en…..ik zie jullie altijd lachen en pret maken samen!”. “Ik wou dat ik dat kon met mijn kinderen”.

Mijn mond zakt open van verbazing. Kwamen die woorden echt uit de mond van Chantal? De Uber perfecte Chantal? “Weet je”, vervolgt Chantal. “Ik zit momenteel thuis met een burn out na een jaar vol onzekerheid op mijn werk en de scheiding van mijn man. “Ik kan het nog net opbrengen om ’s morgens mijn kleding van de dag ervoor van de grond te rapen, mijn haar in een knotje te binden en de kids naar school te brengen”. Daarna val ik thuis uitgeput op de bank en doe de hele dag niets anders dan op die bank blijven hangen. Ik probeer zo rond half drie onder de douche te springen zodat ik in ieder geval een beetje fris de kinderen weer op kan halen. Hoe ik de uren tussen drie uur ‘s middags en acht uur ’s avonds doorbreng is iedere dag maar weer de vraag. Soms zet ik ze gewoon maar met een bak chips voor de TV zodat ik “geen last van ze heb”. “Het is een drama!”. Chantal veegt met een snel gebaar langs haar ogen en focust zich op de plattegrond van Duinrell. “Maar vandaag gaan we een dag plezier maken met z’n allen!” zegt ze kordaat.

Ik kijk naar de plastic tas bij mijn voeten en schaam me diep, heel diep! Dat gras hè? Dat altijd groener lijkt aan de overkant…..

Niet in ieder mens schuilt iets goeds helaas

Niet in ieder mens schuilt iets…

In juli 2006 werd onze Luca geboren. Met 37 weken is mijn bevalling op gewekt nadat met 36 weken mijn vliezen waren gebroken. Nu weet ik dat…

Een moment voor jezelf, hoe heerlijk zou dat zijn

Een moment voor jezelf, hoe heerlijk…

Of ik zin heb om een weekje mee te gaan naar Ibiza? Deze vraag werd mij een kleine maand geleden gesteld. "Even lekker met de meiden onder…

KISS me baby

KISS me baby

Tijdens knuffelen en lichamelijk contact wordt er een wonderbaarlijk stofje in de hersenen aangemaakt; oxytocine, ook wel het knuffelhormoon…

Ik ben Nathalie, 46 jaar en moeder van twee zoons, Luca (2006) en Noah (2009). Sinds augustus 2013 ben ik de trotse eigenaar van een webshop vol Stoere Jongenskleding. Klein begonnen omdat het me “leuk leek om erbij te doen”, maar inmiddels weet ik beter. Nu dus fulltime aan de weg aan het timmeren om van mijn webshop “een begrip” in Nederland en België te maken. Van een drukke baan als afdelingsmanager buitenshuis naar een drukke baan als ZZP’er binnenshuis, was een behoorlijke omslag, maar inmiddels zou ik niet anders meer willen!

Ik verbaas me dagelijks over mijn eigen kinderen, maar ook over de mede-moeders in mijn omgeving. Ik hoop dat ik via mijn blogs een stukje herkenning oproep bij iedereen. Vaak met een lach, soms met een traan.

 

Reacties 2

  1. Ilona

    apr 28, 2016 at 10:48

    Weer zo fantastisch geschreven en zo herkenbaar ;)



  2. Joyce van de Pas

    apr 29, 2016 at 03:13

    Hahaha, Nathalie. Leuk geschreven en bovenal ook licht herkenbaar.. Gedrag je voortaan ;) !



This thread has been closed from taking new comments.