In de lappenmand

In de lappenmand

We zijn de hele winter eigenlijk zonder een hoestje of proestje doorgekomen. Toen iedereen ziek op bed lag met griep, gingen wij gewoon werken en naar school. Ik schepte voor de vakantie nog op: “we zijn nog geen dag ziek geweest de afgelopen winter”. Hmm…iets te vroeg geroepen, lees maar.

Heerlijk, het is vakantie! Manlief kwam last minute op het geweldige idee om gewoon lekker weg te gaan. Even naar de Dordogne, onze favoriete bestemming in Frankrijk. Goed idee, maar we hadden het nog niet besloten of dochterlief kreeg buikgriep. En niet zomaar eentje. Nee, alles wat erin ging, kwam er rechtstreeks van boven weer uit. Zó zielig!

Je maakt je dan toch zorgen. Zo’n net 8 jarige spriet, die je nóg sprietiger ziet worden doordat ze niets binnenhoudt en hoge koorts heeft. Je probeert er wat eten in te stoppen, maar dat is tevergeefs. Drinken...veel drinken, maar ook dat kwam er weer uit. Dan maar geen vakantie, want met een ziek kind op vakantie gaan, is echt geen doen. Hoewel ze zelf heel graag wilde gaan. Maar zo veerkrachtig als kids kunnen zijn, ging het weer wat beter op de dag dat we zouden vertrekken, dus hebben we de spullen gepakt en zijn een dagje later toch in de auto gaan zitten richting Frankrijk.

Halleluja dat ik een plastic zakje bij me had, want helaas ging het niet de hele weg in de auto goed en ook op de bestemming aangekomen, gaf ze over. Goed, ik zal je de rest besparen, maar uiteindelijk heeft ze toch nog 3,5 dag van de 5 in het zwembad kunnen liggen en hebben we alle drie het gevoel gehad dat we vakantie hebben gehad. We zijn lekker uitgerust en bruin gebakken weer naar huis terug gekeerd.

Al op de terugweg was ik niet helemaal lekker. Zo’n rommelende buik, je kent dat wel. En de volgende dag had ik het te pakken. Bij mij kwam het er alleen aan de andere kant uit. Toen het na 2 dagen weer wat beter leek te gaan, gooide ik er nog even een migraine tegenaan en tadaaa…je kunt me echt opvegen. 3 kilo lichter, holle ogen en constant moe. Het werk begint steeds harder te wenken en inmiddels luidkeels te brullen, dus vandaag toch maar wat gedaan, maar het gaat nog erg moeizaam.

Manlief zegt dan heel liefdevol: “ga jij maar lekker in je lappenmandje liggen”. Ja, laat ik dat maar even gaan doen. Trusten!

De zwartste dag uit mijn leven

De zwartste dag uit mijn leven

Het is morgen 30 jaar geleden: 16 juni 1989. 30 jaar geleden dat ik ’s ochtends nog vol verwachting en onschuld wakker werd, uitkijkend naar…

Je dierbaren gedenken en dichtbij je dragen

Je dierbaren gedenken en dichtbij…

Vroeg je me het 20 jaar geleden dan wist ik het zeker. Ik wilde…

Het verlangen naar een maatje: hond Charlie

Het verlangen naar een maatje:…

Al sinds ze 6 is, staat het torenhoog op haar verlanglijstje: een hond. Het verlangen naar een maatje voor het leven (voor zolang dat hondenleven…

Sinds april 2008 ben ik moeder van de meest fantastische dochter die ik me kan wensen. Elke dag weer leer ik veel van haar en groei ik als mens.

De beslissing voor een kind nam ik vrij laat in mijn leven. Op mijn 38e verjaardag werd Marisa 8 weken te vroeg geboren. Zo spannend als het begon, zo fijn is het nu. Ik ben ook nog stief(loeder) van 2 mooie en inmiddels volwassen dochters Charlotte en Marloes. Samen met man, dochter en Pongo het konijn woon ik in Noord-Brabant.

Ik was in de “gelukkige” omstandigheid dat ik in 2013 werd ontslagen. Dat was best een heftige periode, maar daar is uiteindelijk een heel gelukkig mens uit voort gekomen. Ik werd zelfstandig ondernemer en startte een bedrijf in social media en online marketing Linea Recta. Hier help ik kleine zelfstandig ondernemers met hun online presentatie en zichtbaarheid. Website4Mama was een andere droom die ik realiseerde. 

Reacties 0

This thread has been closed from taking new comments.