Prematuur en toch borstvoeding

Prematuur en toch borstvoeding

Met dit onderwerp begeef ik mij op glad ijs. Borstvoeding. Alle moeders lijken hier een uitgesproken mening over te hebben. Het onderwerp roept soms heftige emoties op. Ik wil voorop stellen dat ik niemand wil kwetsen. Het is mijn verhaal, mijn gevoel en mijn emoties die ik hier verwoord. En ik mag dat van mezelf opschrijven en voelen. Want eigenlijk ben ik ontzettend trots op mezelf. Ondanks dat mijn baby de eerste 6 weken in het ziekenhuis lag, is het me gelukt om de 8 maanden erna borstvoeding te geven. Alleen dat ging niet vanzelf…

 

Mijn ideaal en mijn verhaal over borstvoeding

Mijn moeder stierf toen ik 19 was. Misschien dat ik daarom extra veel waarde hecht aan haar woorden uit het verleden. Net als ieder kind vond ik het heerlijk om te horen hoe ik was als baby en kind en hoe fantastisch mijn moeder mij vond. Ze sprak altijd vol liefde over mij als baby en hoe geweldig ze het vond om mij borstvoeding te geven. “De meest fantastische ervaring van mijn leven”, noemde ze het. Dus toen ik zwanger werd, was het geven van borstvoeding mijn droom, mijn ideaal. Dat wilde ik ook! Ik zou gaan ervaren hoe dat was, net als mijn moeder destijds.

Mijn droom viel in duigen toen ik vroegtijdig beviel bij 32 weken. Zo dacht ik op dat moment.

 

Kolven, kolven en nog eens….

In een vorig artikel over de tijd van mijn baby in het ziekenhuis sprak ik er al over, dat ik 2 dagen na mijn keizersnede in een stoel werd gezet met een dubbele borstkolf en een foto van mijn pasgeboren baby erbij. Dat was niet de manier waarop ik die borstvoeding wilde geven, maar het was op dat moment de enige manier. En, werd mij verteld, mijn melk zou zo goed zijn voor mijn dochtertje. Het zou beter verteerbaar zijn en belangrijke anti-stoffen bevatten. Dus ik aan die kolf. Elke druppel ging naar mijn kleine vechtende mopje in haar glazen “kistje”.

 

6 uur per dag kolven, ik voelde me net een koe

12 keer per dag hing ik aan de kolf. Een kolfsessie duurt ongeveer, alles bij elkaar, 30-40 minuten. Reken dus maar uit…ik was ruim 6 uur per dag bezig met kolven. Nu zal het mét baby, die borstvoeding krijgt misschien niet anders zijn, maar dan beleef je er zelf ook nog lol aan (de een misschien wat meer dan de ander). Dit was 6 uur klinische melkproductie. Ik voelde me net een koe.

Omdat je ook 6 uur per dag in een bepaalde houding zit met 2 handen aan je borsten, had ik na een paar weken een verschoven rugwervel. Ik kon mijn armen amper omhoog krijgen, wat heel lastig was bij het oppakken en verschonen van mijn dochtertje in het ziekenhuis.

 

Toch proberen aan de borst

Na een paar weken mocht ik, met hulp van een verpleegkundige, mijn dochter aanleggen om te kijken of ze zou begrijpen wat ze met een tepel moest doen. Krijg nou wat! Ze wist wel degelijk wat ze daarmee moest doen. Omdat we haar van tevoren niet gewogen hadden, mocht het niet te lang, want dan zou haar “eetschema” in de war raken. Maar geloof je me als ik zeg, dat ik bijna letterlijk huppelend naar huis ben gegaan daarna? Ik kreeg weer de hoop, dat ik haar misschien toch borstvoeding zou kunnen geven als we eenmaal thuis waren. Met nieuwe volhardende energie bleef ik kolven. Daar had ik wel een verschoven rugwervel voor over.

De keren daarna wogen we haar van tevoren en naderhand. Het voeden mocht maar even een paar minuten omdat ze veel voeding in 1 keer nog niet aankon, maar die paar dl werden dan eventueel van haar sondevoeding de rest van de dag afgetrokken. Toen ze later steeds minder sondevoeding kreeg en gevoed werd met een flesje was ik bang dat ze daarna niet meer aan de borst wilde. Ik mocht kiezen. Als ik zou vasthouden aan sondevoeding + borstvoeding, dan zou het waarschijnlijk langer duren alvorens ze uit het ziekenhuis ontslagen zou worden. Zuigen uit een flesje gaat nu eenmaal makkelijker dan uit een borst. En ze mocht niet eerder naar huis voordat ze haar flesje in 1 keer leegdronk.

borstvoeding prematuur

Nou ja, dat was voor mij geen keuze. Ik koos voor zo snel mogelijk naar huis, dan maar aan de fles als het moest. Dus ik bleef kolven en de verpleging gaf het vervolgens in een flesje. Dat werd op een gegeven moment best een flinke hoeveelheid, dat ik niet gekolfd kreeg. Dus moest ze bijgevoed worden met kunstvoeding. Nogmaals werd ik gewaarschuwd dat het heel bijzonder zou zijn als ik bij haar thuiskomst echt borstvoeding zou kunnen gaan geven. Inmiddels had ik het maar een beetje losgelaten. Ik zou het wel zien. Ik zou in ieder geval niet maanden 6 uur per dag kolven en dat vervolgens in een flesje gaan geven. Dan zou ik 12 uur per dag met voeden bezig zijn. Zoveel wist ik wel…DAT ging ik dus NIET doen.

 

Eindelijk thuis…

Eindelijk, mijn kindje mocht naar huis. 6 weken had ik op dit moment gewacht, ernaar gesnakt. En toen was het eindelijk zover. Ik had nog een kraamverzorgster voor 2 dagen omdat ik hiervoor verzekerd was, maar die heb ik na 1 ochtend naar huis gestuurd. Geen idee wat ik met dat lieve mens aan moest. Eindelijk mocht ik het zelf doen. Haar zelf in bad doen, verschonen en voeden. Zonder controlerende blikken van de verpleging. Hoe goed bedoeld ook, maar ik werd er griebelig van (voor zover dat een woord is) dat ik thuis nog steeds controlerende ogen in mijn nek voelde. Vanaf nu ging het ik zelf doen!

En weet je…alle voedingen kwamen vanaf dat moment direct vanuit mijn borsten. Behalve de voeding in de nacht, omdat ze half slapend niet de kracht had om te drinken uit mijn borst. Daarvoor gebruikte ik prematuur voeding. Later gaf ik afgekolfde melk voor het slapen gaan, aangedikt met Johannesbroodpitmeel, zodat ze hopelijk wat langer doorsliep. Dan kolfde ik nog voor het slapen goed af en dat gaf mijn man dan op een moment dat ik even een momentje voor mezelf wilde.

En zo gaf ik 8 maanden lang borstvoeding (tot haar eerste tandje) af en toe afwisselend met een flesje kunstvoeding. De obsessie die ik had met mijn borstvoeding tijdens de ziekenhuisperiode was verdwenen. Het ging me natuurlijker af en was er niet meer zo dwangmatig mee bezig. En als het een keer niet uitkwam, dan was er altijd een prima alternatief voorhanden met kunstvoeding.

Of mijn borstvoeding de reden is, dat ze bijna nooit ziek is en geen allergieën heeft, ik weet het niet. In ieder geval heb ik haar de beste start gegeven die in mijn macht lag. Ze had mijn moedermelk toen heel hard nodig en ik ben blij dat ik die aan haar heb kunnen geven. En voor mezelf vind ik het fijn, dat ik deze ervaring, waar mijn moeder zo vol liefde over sprak, mocht meemaken. En net als zij kan ik zeggen “het was de meest fantastische ervaring van mijn leven”.

Esmée

 

Meer blogs van Esmée:

Review: Plantronics koptelefoon voor jonge gamers

Review: Plantronics koptelefoon…

Marisa, Marisa!, Marisa!!! Ik gil me een ongeluk naar mijn dochter die naar een YouTube filmpje kijkt met een koptelefoon op. Ik bereik haar…

Fotobehang voor de kinderkamer

Fotobehang voor de kinderkamer

Een nieuwe kinderkamer aan te kleden? Je kan daarbij zoveel kanten op, dat je de weg nog wel eens kwijt kunt raken. Want bij het ontwerpen…

Moeder & zelfstandig ondernemer: best of both worlds

Moeder & zelfstandig ondernemer:…

Je bent altijd ambitieus geweest. Heb jezelf uit de naad gewerkt, jarenlang. Maar toen kwamen de kinderen en kwam jouw carrière op een zijspoor…

Sinds april 2008 ben ik moeder van de meest fantastische dochter die ik me kan wensen. Elke dag weer leer ik veel van haar en groei ik als mens.

De beslissing voor een kind nam ik vrij laat in mijn leven. Op mijn 38e verjaardag werd Marisa 8 weken te vroeg geboren. Zo spannend als het begon, zo fijn is het nu. Ik ben ook nog stief(loeder) van 2 mooie en inmiddels volwassen dochters Charlotte en Marloes. Samen met man, dochter en Pongo het konijn woon ik in Noord-Brabant.

Ik was in de “gelukkige” omstandigheid dat ik in 2013 werd ontslagen. Dat was best een heftige periode, maar daar is uiteindelijk een heel gelukkig mens uit voort gekomen. Ik werd zelfstandig ondernemer en startte een bedrijf in social media en online marketing Linea Recta. Hier help ik kleine zelfstandig ondernemers met hun online presentatie en zichtbaarheid. Website4Mama was een andere droom die ik realiseerde. 

Reacties 13

  1. heidi

    okt 07, 2015 at 11:06

    Wow! Wat bijzonder. Ik heb 5 kinderen ook allemaal een half jaar tot een jaar borstvoeding gegeven! Mijn ena jongste kon helaas niet aan de borst, was 3 mnd te vroeg en had geen zuigreflex. (Ook nooit gekregen) en nu kolf ik 5 voedingen af voor mijn dochtertje 6 weken te vroeg. En 1 volledige voeding aan de borst. Ik hou ook vol omdat ik weet dat we beide sterk genoeg zijn!



    1. Esmée

      okt 07, 2015 at 11:18

      Dan mag ook jij heel trots zijn op jezelf! Wat een kracht!



  2. hanne

    okt 07, 2015 at 01:45

    Moooi! Onze dochter kwam 8 weken te vroeg, mocht na drie weken naar huis en dronk van de borst met behulp van een tepelhoedje. Zelfs 7 maanden lang elke voeding, na 7 maanden (ik ging terug werken) nog een ochtend en avondvoeding. Ik was ook trots, want de voedingsmomenten waren voor mij echte quality-time met de dochter. Ik haalde zo de gemiste couveuse tijd ruimshoots in!



  3. Rory

    okt 07, 2015 at 03:19

    Mooi geschreven! en heel herkenbaar toch ook. Mijn dochter was niet te vroeg geboren (een week eerder dan gepland); ik had ook een (spoed)keizersnede en ik wilde graag borstvoeding proberen te geven. Geboorteplan opgesteld waarbij ik had geschreven: "geen kunstvoeding graag. Ik wil graag borstvoeding geven". Maar omdat het tijdens en na de geboorte niet goed ging met ons dochtertje en ze met spoed naar de afdeling neonatologie moest. Heeft het een halve dag geduurd - na haar geboorte - eer ik haar überhaupt kon zien. En wat kreeg ze inmiddels...juist, flesjes met kunstvoeding. Tja. Alles loopt zoals het lopen moet denk ik dan maar. Pas na een dag werd ze aan mijn borst gelegd en...het ging goed! Wel moest ik ook kolven, omdat ze nog op de afdeling moest blijven. Thuis ben ik eigenlijk ook blijven kolven (maar natuurlijk niet te vergelijken met wat jij allemaal hebt gedaan!) om een klein voorraadje aan te leggen en om manlief eens per dag een flesje te kunnen laten geven met moedermelk. Hij wilde haar ook graag voeden. En ik geloof dat we na een aantal maanden ook een keer per dag een flesje kunstvoeding zijn gaan geven.



  4. Wendy

    okt 07, 2015 at 08:07

    Wat mooi! Ik heb ook een dochtertje, geboren op 30weken. Ze had jammer genoeg niet de kracht om aan mijn borst te drinken. Ik wou wel dat ze mijn melk binnenkreeg, dus heb ik 4maanden fulltime gekolfd. Ik vond het zo jammer om te stoppen, maar met een eigen kinderopvang was het niet haalbaar om te blijven kolven..



  5. Wendy

    okt 07, 2015 at 08:07

    Wat mooi! Ik heb ook een dochtertje, geboren op 30weken. Ze had jammer genoeg niet de kracht om aan mijn borst te drinken. Ik wou wel dat ze mijn melk binnenkreeg, dus heb ik 4maanden fulltime gekolfd. Ik vond het zo jammer om te stoppen, maar met een eigen kinderopvang was het niet haalbaar om te blijven kolven..



  6. Marianne

    okt 26, 2015 at 11:13

    Mooi geschreven! Ik herken je gevoel direct. Onze dochter is geboren met 31,3wk. Ook de sondevoeding en het flesje verhaal is heel herkenbaar. Heb zelf ook 7weken fulltime aan het kolfapparaar gezeten. Echt verschrikkelijk vond ik het. Vrouwonterend, zo voelde het voor mij. Uiteindelijk pakte ze drinken aan de borst toch op en hebben we dit langzaam opgebouwd. Ze is nu 17 weken en de voedingen gaan zo verrassend makelijk en goed. Heerlijk genieten ondanks een bizare start. Bedankt voor het delen van je verhaal!



    1. Esmée

      okt 26, 2015 at 01:22

      Wauw Marianne, wat goed om te horen! En voor reacties als de jouwe heb ik dit verhaal opgeschreven en gedeeld. Lief dat je hiervoor de moeite hebt genomen.



  7. Daisy

    okt 26, 2015 at 05:40

    Mooi geschreven en wat goed dat je doorgezet hebt, vele moeders zouden het denk ik eerder opgeven. Over 5 weken ben ik uitgerekend van ons eerste kleintje, en ik wil graag borstvoeding gaan geven, erg benieuwd hoe ik het ga ervaren.



  8. Inkie

    nov 03, 2015 at 11:19

    Door jouw verhaal besef ik weer hoe goed wij het hebben gehad met ziekenhuizen waar borstvoeding enorm gestimuleerd werd. In het academisch ziekenhuis waar mijn zoon geboren is met 31.3 weken kon je naast de couveuse kolven en werd mijn zoon al op de tweede dag bij mij aangelegd om te snuffelen. In het streekziekenhuis zijn couveusesuites, waardoor ik dag en nacht bij mijn zoon kon zijn en in alle rust naast hem kon kolven. Ook hier eerst regelmatig laten snuffelen en toen hij zuigbehoefte kreeg ook echt laten drinken. Ik vond het hele wegen-voeden-wegen-verschonen-wegen-voeden-wegen-sondevoeding-kolven-gebeuren zwaar, maar wel erg mooi om de vooruitgang te zien. Na vijf weken dronk hij alle voedingen voldoende bij mij en mocht hij naar huis. Hij had toen maar een paar keer een flesje gehad. Nu zijn we weer vijf weken verder en het gaat super! Nu drinkt hij zelfs alle voedingen zonder tepelhoedje.



  9. Danielle

    nov 06, 2015 at 07:03

    Zo herkenbaar. Ik ben nu een maand aan het kolven voor onze jongens tweeling die met 30 weken geboren werd. Ik voel me net een koe en het doet steeds meer pijn. Ook lijkt de productie terug te lopen. Er zijn echt momenten dat ik dat kolf apparaat tegen de muur wil gooien. Maar wil het zo graag vol houden!!! Vandaag voor het eerst geprobeerd om ze aan te leggen en het lukte bij beide jongens. Zo blij!!!



    1. Esmée

      nov 08, 2015 at 05:59

      Wauw Danielle, dat moet extra kracht en motivatie geven om door te gaan. Geniet van die momenten. Ze zijn je zo gegund!



  10. Debby

    okt 03, 2016 at 08:28

    Herkenbaar, heel mooi geschreven :) knap volgehouden!



This thread has been closed from taking new comments.